به گزارش خبرنگار خلیج پرس، آمار ثبتشده از دیدار هفته شانزدهم لیگ برتر فوتبال بین پرسپولیس و فجر سپاسی، تصویر روشنی از یک تغییر جدی در شیوه بازی سرخها ارائه میدهد که بیش از هر چیز در عددی باور نکردنی از تعداد پاسهای این تیم دارد.
پرسپولیس در نیمفصل اول لیگ، بهطور میانگین حدود ۴۸۰ پاس در هر بازی ثبت کرده بود. عددی که هویت تیم را بهعنوان یک تاکتیک مالکانه و مبتنی بر گردش توپ تعریف میکرد. اما در بازی با فجر سپاسی، پرسپولیس کمتر از ۳۰۰ پاس رد و بدل کرد. افت چشمگیری که بهوضوح نشان میدهد سرخها آگاهانه یا ناخواسته از DNA همیشگی خود فاصله گرفتند.
تغییر مسیر بازی از مالکیت تا ارسال
کاهش محسوس پاسها در کنار مالکیت توپ ۶۲.۶ درصدی پرسپولیس، یک تناقض جالب را ایجاد میکند. پرسپولیس توپ را در اختیار داشت اما الگوی بازی آنها مقابل فجر، بیشتر به سمت ارسالهای سریع و مستقیم از جناحین و عبور از میانه میدان با کمترین تعداد پاس ممکن رفته بود. این موضوع توضیح میدهد چرا با وجود مالکیت بالا، دقت پاس پرسپولیس روی ۸۵.۳ درصد باقی ماند اما حجم پاسها بهشدت پایین آمد.
چرا پاسها کم شد؟
به نظر می رسد گل زودهنگام فجر سپاسی مهمترین عامل این تغییر بود. دریافت گل در دقایق ابتدایی، پرسپولیس را از بازی صبورانه خارج کرد و تیم بهجای ساخت حملات چندلایه، به دنبال رسیدن سریع به دروازه رفت. همین موضوع باعث شد توپها زودتر از حد معمول به کنارهها منتقل شود و ارسالهای بلند جای ترکیبهای کوتاه را بگیرد.
میزبان کمپاس اما هدفمند
در سوی مقابل فجر سپاسی با ۱۹۴ پاس و مالکیت ۳۷.۴ درصد مطابق برنامه بازی کرد. این تیم نه به دنبال مالکیت و نه گردش توپ بود بلکه با دفاع فشرده و انتقالهای سریع، ضربات مؤثرتری وارد کرد. گل دوم فجر بهترین نمونه از این فوتبال کمپاس اما کاملاً تیمی بود.
در مجموع آمار بازی پرسپولیس و فجر نشان میدهد اوسمار ویه را برای جبران نتیجه، سبک بازی سرخ ها را تغییر داد اما کاهش تعداد پاس ها در عمل باعث شد سرخها از مهمترین سلاح خود یعنی کنترل ریتم بازی با پاسهای متوالی فاصله بگیرند. آماری که بیش از شکست، زنگ هشدار یک تغییر ناخواسته در هویت فنی پرسپولیس را به صدا درآورد.
